Sommige plekken kruipen onder je huid. Niet omdat je er woont, maar omdat ze voelen alsof je er altijd al hoorde. Voor mij is dat Moustiers-Sainte-Marie. Een klein dorpje in de Provence, tegen de rotsen aangeplakt en doordrenkt van zon, lavendelgeur en herinneringen.
Dit is geen gewone bestemming. Dit is mijn tweede thuis.<\/p>\n\n\n\n
Hier heb ik leren fietsen op hobbelige steegjes met keien die me meermaals deden vallen, maar ook lieten opstaan. Hier heb ik gelachen tot tranen over mijn wangen rolden \u2014 op het dorpsplein, op een picknickkleed boven bij de kapel, bij zonsondergang.
In Moustiers heb ik voor het eerst begrepen wat vriendschap \u00e9cht betekent. Hoe verbondenheid niet altijd in woorden zit, maar in gedeelde stilte, in blikken, in herinneringen die je samen opbouwt.<\/p>\n\n\n\n
De eerste keer dat ik \u00e9cht verliefd werd, was hier. Misschien op een persoon. Misschien op het uitzicht. Misschien op het dorp. Of allemaal tegelijk.
Moustiers was er terwijl ik opgroeide \u2014 soms onhandig zoekend, soms dromend, soms weglopend van mezelf, maar altijd terugkerend naar diezelfde plek tussen de bergen waar ik weer adem vond.<\/p>\n\n\n\n
Hier leerde ik dat thuiskomen niet altijd een dak boven je hoofd vereist. Soms is het genoeg dat de wind op een bepaalde manier door de lavendelvelden waait, dat het licht valt zoals alleen hier het licht valt, en dat de geur van rozemarijn je terugbrengt naar iets wat je niet in woorden kunt vatten.<\/p>\n\n\n\n
Als kind klom ik meermaals op de trappen naar de kapel hoog boven het dorp alsof ik de top van de wereld bereikte. Met de vrienden die ik er maakte, zwommen we samen in het meer van Sainte-Croix. We aten ijs in het zonnetje alsof het nooit op kon. We verloren de tijd \u2014 en dat was precies de bedoeling.<\/p>\n\n\n\n
Moustiers heeft mijn jeugd bewaard, mijn dromen gevoed, en me geleerd dat je niet per se op \u00e9\u00e9n plek hoeft te wonen om ergens thuis te zijn.<\/p>\n\n\n