elise Sommige plekken kruipen onder je huid. Niet omdat je er woont, maar omdat ze voelen alsof je er altijd al hoorde. Voor mij is dat Moustiers-Sainte-Marie. Een klein dorpje in de Provence, tegen de rotsen aangeplakt en doordrenkt van zon, lavendelgeur en herinneringen.
Dit is geen gewone bestemming. Dit is mijn tweede thuis.
Een dorp vol eerste keren
Hier heb ik leren fietsen op hobbelige steegjes met keien die me meermaals deden vallen, maar ook lieten opstaan. Hier heb ik gelachen tot tranen over mijn wangen rolden — op het dorpsplein, op een picknickkleed boven bij de kapel, bij zonsondergang.
In Moustiers heb ik voor het eerst begrepen wat vriendschap écht betekent. Hoe verbondenheid niet altijd in woorden zit, maar in gedeelde stilte, in blikken, in herinneringen die je samen opbouwt.
Over liefde, groeien en verdwalen (en weer vinden)
De eerste keer dat ik écht verliefd werd, was hier. Misschien op een persoon. Misschien op het uitzicht. Misschien op het dorp. Of allemaal tegelijk.
Moustiers was er terwijl ik opgroeide — soms onhandig zoekend, soms dromend, soms weglopend van mezelf, maar altijd terugkerend naar diezelfde plek tussen de bergen waar ik weer adem vond.
Hier leerde ik dat thuiskomen niet altijd een dak boven je hoofd vereist. Soms is het genoeg dat de wind op een bepaalde manier door de lavendelvelden waait, dat het licht valt zoals alleen hier het licht valt, en dat de geur van rozemarijn je terugbrengt naar iets wat je niet in woorden kunt vatten.
Avonturen die me hebben gevormd
Als kind klom ik meermaals op de trappen naar de kapel hoog boven het dorp alsof ik de top van de wereld bereikte. Met de vrienden die ik er maakte, zwommen we samen in het meer van Sainte-Croix. We aten ijs in het zonnetje alsof het nooit op kon. We verloren de tijd — en dat was precies de bedoeling.
Moustiers heeft mijn jeugd bewaard, mijn dromen gevoed, en me geleerd dat je niet per se op één plek hoeft te wonen om ergens thuis te zijn.
Waarom ik dit deel
Ik schrijf dit niet alleen om herinneringen op te halen. Ik schrijf het omdat ik geloof dat iedereen zo’n plek verdient. Een plek die je omarmt zoals je bent. Die je meeneemt in haar ritme, zonder verwachtingen.
Misschien is jouw Moustiers nog een onbekende naam op een kaart. Of misschien heb je het al gevonden, maar sta je er nog niet bij stil hoeveel het voor je betekent.
Wat ik weet, is dit: als je ergens thuiskomt zonder dat er iemand op je wacht, dan heb je iets bijzonders gevonden.
